زنده یاد «سکینه ترکمان سهرابی» ملقب به «فخرالحاجیه» را می توان فخر زنان ایران نامید

 زنی که بیش از یک قرن پیش بنیان خیر و نیکی را بنا نهاد و نه تنها مایه مباهات و فخر زمانه خویش، بلکه مایه افتخار و آبروی زنان این مرز و بوم شد. زنده یاد «فخرالحاجیه» در سال ۱۲۴۹ خورشیدی در کهن دِه آورزمان ملایر دیده به جهان هستی گشود و اصالت خانوادگی، از وی انسانی آگاه نسبت به مسایل اجتماعی ساخت که برای نخستین بار بنای وقف و نیکوکاری توسط شیرزنان ایران زمین را در شهر و زادگاهش ملایر پایه ریزی کرد. بانو «فخرالحاجیه» در خانواده بزرگ ترکمان سهرابی موقعیت خاصی یافت و به واسطه اداره کردن املاک و مستغلاتی که از پدرش به ارث برده بود و همچنین اصالت خانوادگی و حشر و نشر فراوان در جامعه با اقشار مختلف مردم، به جایگاه بالا و انسانی دانا و آگاه تبدیل شد و وقف این اثر همیشه جاویدان را در ملایر ساری و جاری کرد. فخرالحاجیه در طول زندگی مشترک با همسرش مرحوم «حسین ترکمان سهرابی» هیچگاه صاحب فرزندی نشد و زمانی که به او پیشنهاد ساخت مواردی همچون مسجد، حسینیه و تکیه را می دهند و از ثواب و پاداش بهشت اش می گویند، وی در جواب می گوید: آرزویم داشتن دختر و پسری بود که از آن محروم شدم و به خاطر ادامه نسل و به جای فرزند، بیمارستانی می سازم به جای پسرم و مدرسه ای به جای دخترم … حاصل تصمیم «فخرالحاجیه» و از سرآمد موقوفات وی، احداث بیمارستان فخریه و مدرسه فخریه است که به جرات می توان گفت هیچ شهروند ملایری را نمی توان یافت که از مزایای این ۲ اثر بزرگ و ماندگار واقف و خیر بزرگ ملایری بهره نبرده باشد. امروز کار نورانی و ماندگار نیکوکاری در این شهر ریشه دوانیده و زنان و دختران این دیار که از نسل فخرالحاجیه اند، حالا ستارگانی درخشان در عرصه وقف و نیکوکاری شده اند و به یاری بیماران نیازمند شتافته اند. راهی که توسط فخرالحاجیه نورانی شد و پس از آن توسط خیرانی همچون زنده یاد فرخ مظاهری، فاطمه میرزایی، اکرم شایگان، زیبا بیات، قمر جوکار، ژیلا زندوکیلی، حمیرا حاج سیدجوادی، سیما کمالی، مهین فراهانی و دکتر مرضیه موسوی، تا ابد ماندگار شد و این دست شیرزنان با صدای بلند فریاد سر دادند که «فخرالحاجیه آرام بخواب، ما ادامه دهندگان راه تو هستیم.» «فخرالحاجیه» مادر نبود، اما مادرانه زیست و پس از نصب تندیس مادر در میدان فخریه این شهر، نامش را برای همیشه جاودانه ساخت. به گفته دکتر عباس آذرهمایون رییس مجمع خیران سلامت ملایر، در هر کوی و برزن این شهرستان نام خیران، واقفان و نیکوکاران می درخشد، نیکوکارانی که در سطح کشور شهره اند و گواه آن بانوی خیّر فخرالحاجیه است. اگر امروز در حوزه سلامت و بهداشت و درمان سرآمد هستیم، بخش عمده ای از آن به خاطر حضور جدی خیران عرصه سلامت است. شِنِل معروف فخرالحاجیه هم اکنون در موزه نگهداری می شود و بانو فخرالحاجیه زمانی که بیمارستان فخریه را احداث کرد، لباس پرستاری می پوشید و گاهی اوقات به بیماران خدمت می کرد که این نشان از تقدس لباس پرستاران و خدمت به بیماران در هر جایگاهی دارد. هم اکنون آرامگاه «فخرالحاجیه» و همسرش بنا بر وصیتی که داشتند، در ضلع جنوب غربی بیمارستان فخریه است که به دلیل تعریض خیابان، در گذر پیاده رو واقع شده است که به تازگی به درخواست خانواده وی و مسئولان این شهر و با همت شهرداری و شورای اسلامی شهر ملایر در نقطه ای دیگر از شهر آرامگاهی در خور شان و جایگاه والای این بانوی خیر و واقف ملایری در حال احداث است. زنده یاد «بانو فخرالحاجیه» در نهایت در سن ۷۲ سالگی در ۲۹ شهریور ۱۳۲۳ خورشیدی رخت از جهان بربست و شعر زیر بر مزار وی نقش بسته است: «ز شهریور گذشت بیست و نه روز، کزین دار المحن برچیده مسند»